iele osób uważa, że piłka nożna jest prosta. Ja natomiast myślę, że to bardzo złożona i kompleksowa gra — ma tylko proste reguły. Interdyscyplinarność futbolu powoduje, że obszarów do nabywania wiedzy jest kilka — od psychologii, socjologii, fizjologii, zarządzania przez obszar techniki, taktyki aż po teorię treningu.

Moim zdaniem, by móc skutecznie i efektywnie nauczać jakiejkolwiek dyscypliny, najpierw należy ją zrozumieć. Jeśli chcemy coś rozumieć, trzeba to studiować. Pod pojęciem “studiowania” piłki nożnej rozumiem analizowanie procesów i ciągów logicznych, które zachodzą w grze i poddawanie ich krytycznemu myśleniu (otwarta głowa!). W ten sposób można spróbować ustrukturyzować futbol według własnych wniosków.
Na tej podstawie możemy opracować autorską Ideę Gry zgodną z naszymi wartościami i przekonaniami. Następnym krokiem jest stworzenie spójnego
i szczegółowego Modelu Gry. Idea i model gry wraz z doświadczeniami będą ewoluowały — dla mnie jest to proces nieskończony.

Pozycja, przestrzeń i czas

Piłka nożna to dla mnie z definicji gra pozycji, przestrzeni i czasu. Relacja pozycja —> przestrzeń —> czas jest dla mnie jednym z kluczowych elementów, za pomocą którego można próbować kontrolować chaos, jakim jest mecz piłki nożnej. Przestrzeń w grze jest dynamiczna— może się zwiększać lub zmniejszać w określonym momencie gry. Przestrzeń (duża → więcej czasu / mniejsza → mniej czasu) jest determinowana przez trzy inne informacje, które wspólnie tworzą kontekst gry.

Nie zgadzam się z twierdzeniem, że piłka nożna podąża w stronę depozycyjności. Z zasady futbol jako dyscyplina sportu osadzona na określonym polu gry charakteryzuje się pozycyjnością. Nowoczesny futbol dąży w kierunku szybkości, intensywności, elastyczności a przede wszystkim wydajności działań w grze — staje się przez to wielopozycyjny. Nie ma już czasu na statyczne ustawienie taktyczne. Liczy się bezpośrednia przestrzeń gry i jej kontekst oraz skuteczność podjętych działań w tej przestrzeni. Rodzaj tych działań zależy od wyżej wymienionych informacji: położenia piłki, wolnej przestrzeni, ustawienia i działań partnerów oraz przeciwniów. Wpływ na działania zawodników w grze mogą mieć także zasady działań w grze oraz ustawienie w strukturze pozycyjnej zespołu (działania podejmowane są w centrum struktury lub na jej obwodzie).

Struktury pozycyjne zespołów

Stąd w mojej koncepcji gry pojęcie organizacji strukturalnej, pod którym rozumiem:

Topografia boiska (podział przestrzenny boiska):

  • Pionowy (wertykalny)
    Sektory
    : boczne (korytarz zewnętrzny i wewnętrzny), pół-centralne, centralny
  • Poziomy (horyzontalny)
    Tercje
    : I defensywna, II środkowa, III ofensywna,
  • Strefowy:
    Strefy: bezpośredniego zagrożenia bramki (BZB), bezpośredniej finalizacji gry (BFG)
    Pół-strefy: (defensywna lewa i prawa, ofensywna lewa i prawa)
Topografia boiska (pół-strefy)

Ustawienie taktyczne: składa się z formacji: obrony, pomocy i ataku. Jest to statyczne ustawienie się zawodników w określonych strefach boiska po liniach pionowych (sektory) i poziomych (tercje) w fazie ataku (z piłką) i fazie obrony (bez piłki).
Np: 1–4–1–4–1 / 1–4–4–2 / 1–3–5–2

Struktura zespołowa (struktura pozycyjna zespołu): elastyczna, dynamiczna i zgodna z kontekstem gry pochodna ustawienia taktycznego. Polega na ciągłym i skoordynowanym (zachodzą relacje!) rozmieszczaniu się zawodników w strefach boiska po liniach pionowych i poziomych w określonych fazach, subfazach oraz momentach gry. Wówczas większe znaczenie nad formacjami i pozycjami zyskują funkcje: zawodnik centrum oraz obwodu struktury zespołowej.
Np: GK + 7 (obwód) — 3 (centrum) / struktura może być bardziej pionowa lub płaska.

Struktura zespołowa: 7 (obwód) — 3 (centrum)

Drugim elementem koncpecji jest organizacja funkcjonalna, czyli: fundamenty gry w obronie i ataku, specyficzne zasady działań z piłką i bez piłki oraz koncepty taktyczne.

Specyficzne zasady działań w grze — podział

  • Makrozasady (Makrotaktyka) — działania zespołowe
  • Mezozasady (Mezotaktyka) — działania grupowe, w tercjach (formacyjne)
  • Mikrozasady (Mikrotaktyka) — działania indywidualne
Fundamenty Gry wg. interpretacji własnej.

Koncepty taktyczne, które stosuję:

Bronienie (bez piłki, faza dominująca) → przejście z bronienia do atakowania (faza przejściowa)

  • Baza — ustawienie taktyczne zespołu w fazie obrony + struktura pozycyjna zespołu bez piłki + rodzaj / subfaza obrony.
  • Kompakt — utrzymywanie odpowiednich dla kontekstu i fazy gry odległości między zawodnikami / formacjami w celu kontrolowania przestrzeni w centrum struktury pozycyjnej zespołu.
  • Skok pressingowy — skoordynowany i dynamiczny ruch zawodników skracający dystans do przeciwnika z piłką.
  • Piłka otwarta — sytuacja kiedy przeciwnik skutecznie opanował piłkę, ma swobodę gry oraz możliwość progresji w ataku — > zadaniem obrońcy jest opóźnianie gry, trzymanie pozycji i bronienie przestrzeni w swojej strefie oraz za sobą, by uniknąć zagrania za plecy.
  • Piłka zamknięta — przeciwnik w posiadaniu piłki jest tyłem do bramki, pod presją, nie ma możliwości progresji w ataku lub prowadzi piłkę w kierunku własnej bramki — > zadaniem obrońcy jest przekazanie swojej strefy do asekuracji i pressing 1v1 na przeciwnika z piłką.
  • Blokowanie linii podania do centrum — przeciwdziałanie podaniom zdobywającym przeciwnika do centrum struktury pozycyjnej zespołu.

Atakowanie (z piłką, faza dominująca) → przejście z atakowania do bronienia (faza przejściowa)

  • Budowanie centrum — otwieranie opcji do podania dla zawodnika z piłką wewnątrz struktury pozycyjnej zespołu.
  • Gra obwód — gra po obwodzie struktury zespołu. Zawodnicy na obwodzie [7/11] + [2/3] odpowiadają za szerokość a [9/10] głębokość ataku.
  • Gra centrum — gra do wewnątrz struktury zespołu. Zawodnicy centrum [6]-[8] / [10] kontrolują tempo gry i nadają kierunek ataku.
  • Korona — budowanie niskie gry przez zawodników [3]-[4]-[5]-[2] z wykorzystaniem zawodników centrum [6]-[8] (ustawionych wewnątrz struktury pozycyjnej zespołu). Celem jest skupienie uwagi przeciwnika tam, gdzie tego oczekujemy, by następnie przyspieszyć i zagrać w wolną przestrzeń.
  • Opcje dla zawodnika z piłką (tworzenie przestrzeni gry) — otwieranie opcji do podania dla zawodnika z piłką, który znajduje się u podstawy wierzchołka tworzonej przez niego i partnerów struktury grupowej romb/trójkąt. Dążymy do stworzenia co najmniej dwóch opcji do podania zdobywającego:
    Opcja przód (pionowa)
    Opcje lewa / prawa przód (diagonalne)
    Opcja tył (awaryjna)
  • Zakładanie małej gry — działania indywidualne i grupowe w grze 2v1, 2v2, 3v2, 3v3, 4v3, 4v4 wykonywane na małej przestrzeni gry.
  • Wsparcie diagonalne — obniżenie przez zawodnika pozycji po skosie względem partnera z piłką, by przenieść bezpośrednią przestrzeń gry.
  • Wsparcie do przeniesienia gry— zwolnienie przez zawodnika strefy, by przenieść przestrzeń gry w inny sektor.
  • Wsparcie utrzymujące (awaryjne) — obniżanie pozycji pod linię pressingu przeciwnika, by stworzyć opcje zagrania partnerowi, który znajduje się pod presją.
  • Wsparcie zdobywające (progresywne) — wydłużanie pola gry (naciąganie linii podania), utrzymywanie długości gry i ustawianie się ponad linię pressingu przeciwnika.
  • Gra na ścianę — zawodnik stanowiący „ścianę” wychodzi na pozycję twarzą do partnera z piłką, a plecami do atakowanej bramki w celu odegrania piłki podanej od partnera. W grze na jeden kontakt wykonuje podanie do jednego z partnerów znajdujących się w jego przestrzeni gry. Celem tego działania jest skupienie uwagi przeciwnika na partnerze — „ścianie” i przyspieszenie gry (pomimo podania wstecznego). Gra na „ścianę” może nastąpić do centrum lub na obwodzie struktury pozycyjnej zespołu. Kluczowy element tego działania to odpowiednia odległość współpracujących zawodników.
  • Gra na trzeciego — kombinacja trójki zawodników, polegająca na wymianie podań w określonym sektorze, a następnie wykonanie tzw. podania otwierającego/zdobywającego w kierunku bramki przeciwnika na wolną przestrzeń do wbiegającego w tempo trzeciego partnera z głębi pola.
    Celem kombinacji jest uzyskanie efektu zaskoczenia poprzez skupienie przeciwnika w określonym sektorze, a następnie przeniesienie gry na wolną przestrzeń. Wbiegnięcie trzeciego może zdarzyć się w centralnym lub bocznym sektorze boiska.
  • Gra na wolnego zawodnika — zawodnik z piłką dostrzega partnera z zespołu, który swoim ruchem bez piłki pozycjonuje się w wolnej przestrzeni pomiędzy formacjami przeciwnika. Następnie zawodnik posiadający piłkę w optymalnym dla kontekstu gry tempie, wykonuje podanie zdobywające, które mija minimum dwóch przeciwników ustawionych w formacji.
  • Gra na obiegnięcie partnera — jest to wybiegnięcie zawodnika w drugie tempo zza pleców partnera z piłką. Pozycja startowa zawodnika obiegającego znajduje się poniżej linii piłki. Obiegający zawodnika może rozpocząć obieg, w sytuacji kiedy ma pewność, że piłka jest „zabezpieczona”.
    Celem jest stworzenie chwilowej przewagi liczebnej w danym sektorze boiska, rozszerzenie ataku czy przeniesienie uwagi obrońców przeciwnika na obiegającego zawodnika. Obieg może być po obwodzie (zewnętrzny) lub do centrum (wewnętrzny) struktury pozycyjnej zespołu.

Elementy organizacji strukturalnej i funkcjonalnej tworzą spójny system gry.

System gry zespołu = organizacja strukturalna (ustawienie taktyczne w fazach gry, struktura pozycyjna zespołu) + organizacja funkcjonalna (fundamenty gry, specyficzne zasady działań, koncepty taktyczne).

Struktura gry z podziałem na fazy:

  • Bronienie (bez piłki, faza dominująca) → przejście z bronienia do atakowania (faza przejściowa)
  • Atakowanie (z piłką, faza dominująca) → przejście z atakowania do bronienia (faza przejściowa)
  • Stałe fragmenty gry (z piłką / bez piłki, faza stała)

Określam także profile zawodników według:

  • Docelowych stref działań na boisku
  • Funkcji w strukturze zespołowej — zawodnik obwodu lub centrum struktury pozycyjnej zespołu
  • Kontekstu gry

Smart Futbol

Należy pamiętać, że w grze liczy się człowiek, czyli gracz i jego decyzje. Dopóki w futbol grają ludzie, a nie roboty i sztuczna inteligencja, to piłkarze podejmują w trakcie meczu setki decyzji, które mają swój wymiar psychologiczny, taktyczny (percepcja), oraz motoryczny
i techniczny (działanie). Specyfika piłki nożnej powodują, że to zawodnicy są pod tym względem najważniejsi! Trener nie może w czasie rzeczywistym efektywnie wpływać na działania w grze poza stałymi fragmentami gry (faza statyczna gry).

Podsumuwując rolą szkoleniowca oprócz kluczowego obszaru psychospołecznego (nie poruszam go w tym w tekście) jest wdrażanie autorskiej Idei Gry dzięki technologii szkolenia za pomocą doboru odpowiednich: metod, form, środków i zawartości treningowych opartych o spójne fundamenty metodologiczne. Wdrażanie koncepcji (w tym modelu) gry odbywa się również poprzez:

  • Planowanie strategii gry
  • Określanie celów: treningowych i meczowych
  • Kreowanie środowiska treningowego
  • Zarządzanie obciążeniami treningowymi sterując: ograniczeniami (zasady, reguły, normy), intensywnością (pole gry, ilość zawodników) oraz objętością (czas pracy, dystans, ilość powtórzeń).
  • Wdrażanie organizacji strukturalnej i funkcjonalnej do zespołu
  • Stałe fragmenty gry
  • Rozwijanie zawodników w oparciu o cykle decyzyjne

--

--

UEFA A Coach ⚽️📚 Jagiellonian University, Sport Management | WSZiC, Sport Analyst | I graduated Pedagogical University & University of Economics in Kraków

Love podcasts or audiobooks? Learn on the go with our new app.

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store
Bartłomiej Janeczek

Bartłomiej Janeczek

UEFA A Coach ⚽️📚 Jagiellonian University, Sport Management | WSZiC, Sport Analyst | I graduated Pedagogical University & University of Economics in Kraków